طولانی‌ترین خط‌آهن های جهان کدامند و در کجا قرار دارند ؟......ادامه

طولانی‌ترین خط‌آهن های جهان کدامند و در کجا قرار دارند ؟......ادامه

ایران با داشتن بیش از ۱۰ هزار کیلومتر خط‌آهن، از نظر طول شبکه ریلی در جایگاه بیست‌وسوم جهان و بالاتر از اندونزی، مصر، پاکستان و کره‌جنوبی قرار دارد اما اگر می‌خواهید بدانید طولانی‌ترین شبکه ریلی جهان در چه کشوری است، باید کره‌زمین را بچرخانید؛ از آسیا فاصله بگیرید و به قاره امریکا برسید.

شنبه ۷ اسفند ۱۳۹۵ | | 50 بازدید

طولانی‌ترین خط‌آهن های جهان کدامند و در کجا قرار دارند ؟......ادامه

منبع :روزنامه گسترش تجارت

ایران با داشتن بیش از ۱۰ هزار کیلومتر خط‌آهن، از نظر طول شبکه ریلی در جایگاه بیست‌وسوم جهان و بالاتر از اندونزی، مصر، پاکستان و کره‌جنوبی قرار دارد اما اگر می‌خواهید بدانید طولانی‌ترین شبکه ریلی جهان در چه کشوری است، باید کره‌زمین را بچرخانید؛ از آسیا فاصله بگیرید و به قاره امریکا برسید.
 

درحال‌حاضر امریکا با داشتن ۲۵۰ هزار کیلومتر خط‌آهن، طولانی‌ترین شبکه ریلی جهان را در اختیار دارد و با تفاوت چشمگیری نسبت به کشورهای دیگر، در صدر جدول دارندگان بزرگترین شبکه‌های ریلی دنیاست. چین با بیش از ۱۰۰ هزار کیلومتر و روسیه با حدود ۸۶ هزار کیلومتر، پس از امریکا صاحب طولانی‌ترین شبکه‌های راه‌آهن جهان هستند. براساس آخرین آمار ارائه شده در منابع تخصصی بین‌المللی، هند چهارمین کشور جهان از نظر میزان خط‌آهن است؛ هرچند این کشور با داشتن حدود ۸ میلیارد مسافر سالانه، بیشترین حجم مسافر حمل‌ونقل ریلی در سراسر جهان را به خود اختصاص داده است.

در ادامه سلسله گزارش‌های «گسترش تجارت» درباره آمار جهانی صنعت حمل‌ونقل، ترجمه گزارشی از سایت معتبر www. railway-technology. com را می‌خوانید که به معرفی ۱۰راه‌آهن برتر جهان از نظر طول شبکه ریلی تا سال ۲۰۱۴میلادی پرداخته است.

بزرگترین خط آهن در امریکا
از مجموع ۲۵۰ هزار کیلومتر خط ریلی امریکا، ۸۰ درصد آن را خطوط باری تشکیل می‌دهد و مجموع خطوط مسافری ریلی این کشور ۳۵ هزار کیلومتر است. شبکه ریلی باری امریکا ۵۳۸ مسیر را شامل می‌شود که از ۷ مسیر ریلی درجه یک، ۲۱ مسیر ریلی منطقه‌ای و ۵۱۰ مسیر ریلی محلی تشکیل شده است. این شبکه ریلی از سوی سازمان‌های خصوصی اداره می‌شود. شبکه ریلی مسافری سراسری (Amtrak) بیش از ۳۰ مسیر ریلی را شامل می‌شود که ۵۰۰ مقصد در ۴۶ ایالت امریکا را به یکدیگر متصل می‌کند.

طرح ساخت سیستم ریلی پرسرعت سراسری در این کشور به طول ۲۷ هزار کیلومتر در ۴ فاز تا سال ۲۰۳۰میلادی در دست اقدام است. ساخت راه‌آهن پرسرعت کالیفرنیا به عنوان نخستین پروژه ریلی پرسرعت این کشور با سرعت خوبی در حال پیشرفت است. ۳ پروژه پرسرعت دیگر شامل خط پرسرعت میدوِست که شیکاگو را با ایندیان‌پالیس یا خیابان لوییس متصل می‌کند، خط ریلی پرسرعت تگزاس و کریدور پرسرعت شمال شرق نیز در حال ساخت هستند.

تجربه ناموفق روسیه در راه‌آهن پرسرعت
طول شبکه سراسری ریلی روسیه که زیر نظر راه‌آهن انحصاری دولتی روسیه (RZD) فعالیت می‌کند، به بیش از ۸۵ هزار و ۵۰۰ کیلومتر می‌رسد. در سال ۲۰۱۳میلادی این شبکه ۱/۰۸میلیارد مسافر و ۱/۲میلیارد تن بار حمل کرد و از نظر حجم بار، سومین کشور بعد از امریکا و چین بود.

شبکه ریلی روسیه ترکیبی از ۱۲ خط اصلی است که بسیاری از آنها اتصالات مستقیم با سیستم‌های ریلی کشورهای آسیایی و اروپایی مانند فنلاند، فرانسه، آلمان، لهستان، چین، مغولستان و کره‌شمالی دارند.

 خط آهن مسکو ـ ولادیووستوک به طول ۹ هزار و ۲۸۹ کیلومتر، طولانی‌ترین و یکی از شلوغ‌ترین خط‌آهن‌های جهان است. راه‌آهن دولتی روسیه، سرویس ریلی پرسرعت «ساپسَن» را بین سن‌پترزبورگ و مسکو در سال ۲۰۰۹میلادی ارائه کرد اما در زمینه ایجاد ارتباط بین این خطوط و خطوط کم‌سرعت موجود، توفیقی نداشته است.
بین این دو شهر یک کریدور پرسرعت اختصاصی با سرمایه‌گذاری پیشنهادی ۳۵ میلیارد دلار طراحی شده است. راه‌آهن روسیه در تلاش بود تا سال ۲۰۱۵میلادی ۲۵۰۰ کیلومتر خط آهن پرسرعت بین مسکو و کی‌یف، مینسک و کِرسک داشته باشد.

فعالیت روزانه ۱۹ هزار قطار در هند
شبکه راه‌آهن سراسری هند، چهارمین شبکه ریلی طولانی جهان و در مالکیت اداره راه‌آهن دولتی هند است و زیر نظر آن فعالیت می‌کند و طول مسیر عملیاتی آن بیش از ۶۵ هزار کیلومتر است.

این شبکه سالانه حدود ۸ میلیارد مسافر جابه‌جا می‌کند که بالاترین آمار حمل مسافر ریلی در جهان است. این شبکه گسترده در سال ۲۰۱۳میلادی به میزان ۱/۰۱میلیون تن بار حمل کرده که از این نظر در رتبه چهارم دنیا قرار دارد.
شبکه راه‌آهن هند به ۱۷ منطقه تقسیم می‌شود و بیش از ۱۹ هزار قطار به طور روزانه در این شبکه فعالیت می‌کنند که ۱۲ هزار قطار مسافری و ۷ هزار قطار باری را شامل می‌شود.

 مدیریت راه‌آهن سراسری این کشور، اضافه کردن هزار کیلومتر خط ریلی جدید تا سال ۲۰۱۷میلادی و اقدامات مهم دیگر مانند دوخطه کردن و برقی‌سازی خطوط فرسوده موجود را در برنامه دارد.

شرکت راه‌آهن هند قصد دارد تا سال ۲۰۱۷میلادی از میان ۶ کریدور باری این کشور، ۲ کریدور را به میزان ۳ هزار و ۳۳۸ کیلومتر توسعه دهد. ۶ کریدور ریلی نیز برای پیاده‌سازی سیستم پرسرعت در این کشور شناسایی شده است.
در این راستا قطار پرسرعت مومبای ـ احمدآباد به طول ۵۳۴ کیلومتر، به عنوان یک پروژه آزمایشی با سرمایه‌گذاری حدود ۹/۶۵میلیارد دلار درحال ساخت است.

چین در جایگاه دوم بار و مسافر ریلی
شبکه راه‌آهن چین با طولی بیش از ۱۰۰ هزار کیلومتر، به عنوان دومین شبکه ریلی جهان رتبه‌بندی می‌شود. این شبکه گسترده که از سوی شرکت راه‌آهن دولتی چین اداره می‌شود، در سال ۲۰۱۳ میلادی ۰۸/۲میلیارد مسافر را جابه‌جا کرد که بیشترین حجم مسافر بعد از کشور هند بوده است. همچنین در این سال، راه‌آهن چین ۳/۲۲ میلیارد تن بار با قطار جابه‌جا کرد که نشان می‌دهد این کشور بعد از امریکا، بیشترین حجم بار ریلی جهان را دارد.

ریل شیوه اصلی حمل‌ونقل در چین است. شبکه راه‌آهن این کشور بیش از ۹۰ هزار کیلومتر خط ریلی معمولی و حدود ۱۰ هزار کیلومتر خط آهن پرسرعت را شامل می‌شود. براساس برنامه‌ریزی مجموع شبکه ریلی این کشور تا سال ۲۰۵۰میلادی باید به بیش از ۲۷۰ هزار کیلومتر برسد.

نبود خط آهن پرسرعت در کانادا
خطوط ریلی ۴۸ هزار کیلومتری کانادا شبکه راه‌آهن این کشور را تبدیل به پنجمین شبکه راه‌آهن جهان از نظر وسعت کرده است. راه‌آهن سراسری کانادا (CN) و خط‌آهن کانادا - پاسفیک (CPR) دو شبکه ریلی باری اصلی این کشور هستند. همچنین «وایا ریل» به عنوان شبکه مسافری این کشور، در وسعت ۱۲ هزار و ۵۰۰ کیلومتر خدمات مسافری بین‌شهری ارائه می‌دهد.

خط آهن مرکزی آلگوما و خط‌آهن نورتلند شمالی نیز از جمله خطوط آهن کوچکتر هستند که خدمات مسافری به برخی مناطق روستایی این کشور ارائه می‌کنند.
مونترال، تورنتو و ونکوور، ۳ شهری هستند که سیستم ریلی رفت و برگشت وسیعی دارند. علاوه‌بر این، در این کشور تورهای لوکس و تفریحی ریلی برای نشان دادن زیبایی مناظر مناطق کوهستانی کشور ارائه می‌شود.

 با این وجود شبکه ریلی کانادا خط‌آهن پرسرعت ندارد. خطوط پرسرعت متعددی مانند تورنتو ـ مونترال و مونترال ـ بوستون پیشنهاد شده اما تا سال ۲۰۱۴میلادی هیچ یک از آنها از سطح مطالعات اولیه فراتر نرفته بود.

خصوصی‌سازی راه‌آهن در آرژانتین
شبکه فعلی راه‌آهن آرژانتین با طول بیش از ۳۶ هزار کیلومتر به عنوان هشتمین شبکه ریلی جهان شناخته می‌شود.

این کشور تا پایان جنگ جهانی دوم حدود ۴۷ هزار کیلومتر شبکه ریلی داشت که بخش عمده آن از سوی شرکت‌های ریلی با مالکیت انگلیس و فرانسه اداره می‌شد اما کاهش منافع و افزایش ساخت بزرگراه در دهه‌های بعد، طول این شبکه را به ۳۶ هزار کیلومتر کاهش داد که اکنون نیز فعالیت می‌کند. شرکت‌های ریلی که در این شبکه فعالیت می‌کردند در سال ۱۹۴۸میلادی با ایجاد شرکت سهامی راه‌آهن دولتی، ملی شدند.

راه‌آهن آرژانتین بین سال‌های ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۵میلادی با واگذاری فعالیت‌ها به شرکت‌های خصوصی مختلف موضوع خصوصی‌سازی را عملیاتی کرد. در شهرهایی مانند بوئنوس‌آیرس، خدمات مسافری حومه‌ای گسترده، مانند قطارهای مسافری در مسافت‌های طولانی ارائه می‌شود.

بیشتر آنچه تاکنون درباره خط‌آهن پرسرعت آرژانتین گفته شده هنوز به واقعیت نپیوسته است. در سال ۲۰۰۶میلادی اعلام شد ۳۱۰ کیلومتر خط‌آهن پرسرعت بین بوئنوس‌آیرس و روزاریو ساخته می‌شود اما تا سال ۲۰۱۳میلادی هنوز این پروژه اجرا نشده بود.

برقی‌سازی نیمی از شبکه ریلی فرانسه
شبکه ریلی فرانسه با ۲۹ هزار کیلومتر طول، دومین خط آهن بزرگ اروپا و نهمین راه‌آهن بزرگ جهان است. شبکه راه‌آهن فرانسه بیشتر مسافر محور است و بیش از ۵۰ درصد خطوط این کشور برقی شده است. شرکت راه‌آهن دولتی SNCF مسئول اصلی شبکه ریلی این کشور است.

خدمات مسافری پرسرعت در مسافت‌های طولانی در این کشور، با عنوان «TGV» و سرویس‌های مسافری ریلی برای فاصله‌های کوتاه و متوسط با عنوان «TER» شناخته می‌شود.

 این شبکه ارتباط ریلی با کشورهای مجاور مانند بلژیک، ایتالیا و بریتانیا را ممکن می‌کند.

فرانسه یکی از نخستین در اختیار گیرندگان فناوری راه‌آهن پرسرعت بود. شرکت راه‌آهن دولتی فرانسه در سال ۱۹۸۱میلادی استفاده از خط ریلی پرسرعت را آغاز کرد و شبکه پرسرعت این کشور بیش از ۱۵۵۰ کیلومتر طول دارد. پروژه خط آهن پرسرعت تورهای بوردوکس که قرار است تا ۲۰۱۷میلادی تکمیل شود، ۳۰۲ کیلومتر دیگر به این شبکه اضافه خواهد کرد.

نبود قطار پرسرعت در استرالیا
شبکه راه‌آهن استرالیا با بیش از ۴۰ هزار کیلومتر طول، هفتمین خط‌آهن طولانی جهان است. بسیاری از زیرساخت‌های شبکه ریلی در مالکیت دولت استرالیا است و از سوی آن نگهداری می‌شود، با این حال بیشتر قطارهای این شبکه در مالکیت شرکت‌های خصوصی است.

خط مترو ملبورن و خط ریلی سیدنی ازجمله خطوطی هستند که در مناطق حومه‌ای اصلی، خدمات مسافری رفت و برگشت ارائه می‌دهند. علاوه بر این، برخی خطوط راه‌آهن معدنی خصوصی در این کشور فعالیت می‌کند. شبکه راه‌آهن استرالیا هنوز خط‌آهن پرسرعت ندارد. برای ساخت یک شبکه ریلی پرسرعت که بریزبن، سیدنی، کانبرا و ملبورن را به یکدیگر متصل می‌کند، طرحی ارائه و سرمایه مورد نیاز برای آن حدود ۱۱۴ میلیارد دلار برآورد شده، اما فاز نخست این شبکه پرسرعت ۱۷۴۸ کیلومتری تا سال ۲۰۳۵ میلادی ساخته نخواهد شد.

حمل ریلی گسترده سنگ‌آهن در برزیل
نخستین مسیر خط آهن شبکه ریلی کشور برزیل با تاسیس شرکت راه‌آهن سراسری این کشور با عنوان RFFSA در سال ۱۹۵۷میلادی ملی شد. شبکه راه‌آهن این کشور برای اینکه از سوی مجموعه‌ای از مسئولان خصوصی و دولتی اداره شود تا سال ۲۰۰۷میلادی به سرویس‌های مختلفی تقسیم شد.

تمرکز اصلی این شبکه ۲۸ هزار کیلومتری بر حمل بار و شامل مسیرهای ریلی عمده‌ای برای حمل سنگ‌آهن است. بیشتر خدمات ریلی مسافری این کشور در مناطق شهری و حومه‌ای متمرکز شده است. ۸ شهر برزیل دارای مترو هستند که در این میان سائوپائولو بزرگترین مترو این کشور را دارد.

در سال ۲۰۱۲میلادی، دولت برزیل برنامه ساخت ۱۰ هزار کیلومتر خطوط جدید متشکل از خطوط مسافری پرسرعت و باری تا سال ۲۰۴۲میلادی را اعلام کرد. همچنین در راستای توسعه این کشور، اتصال ریلی پرسرعت ۵۱۱ کیلومتری سائوپائولو و ریودوژانیرو برنامه‌ریزی شده اما این پروژه مسکوت مانده است. 

دیدگاه خود را بیان کنید
بازدید روز ۱۲۰۲
بازدید دیروز ۱۵۸۸
بازدید ماه ۱۵۶۷۳
بازدید کل ۲۶۸۰۵۶۱۲
افراد آنلاین ۵